Lata temu SONY reklamowało się hasłem „The mobile memory”. Daliśmy się na to nabrać. Pamięć wyblakła. Punktem wyjścia filmu był ten kryzys: magnetyczne taśmy półcalowe rozpadały się i nie dało się ich już odtwarzać, a przy próbach uruchomienia piszczały. Nazwaliśmy to plagą pisków. Nasze archiwum było zagrożone zniknięciem. Zaczęliśmy rozmawiać o przyszłości. Jak to wszystko ma dalej funkcjonować, całe to przedsięwzięcie? Pojawiło się też pytanie o wideo czy celuloid oraz o to, czy w ogóle wciąż nam się chce. Jeśli zadaje się wiele pytań, otrzymuje się wiele odpowiedzi. Powstał wachlarzowy montaż obrazów i dźwięków na temat przyszłości. Poszukując społecznej rzeczywistości, ten tom również jest odpowiedzią, ale bez gotowych recept.