W gęstym splocie intymnego dziennika, eseju filmowego i filmu antropologicznego obraz ten łączy przeszłość z teraźniejszością, europejską politykę zarządzania przepływami migracyjnymi z historią ostatniej kampanii kolonialnej w Afryce Północnej, wyznaczając punkt widzenia z poczuciem pilności, które sprzeciwia się wszelkiej retoryce stanu wyjątkowego. Zapisane słowa, głosy i obrazy zostają ocalone z wód zapomnienia i połączone, tworząc opowieść niebywale krótką, a zarazem tragicznie głęboką.