Na podstawie relacji i osobistych doświadczeń filmowca Alberto Seixas Santos oraz jego przemyśleń na temat historii kina, poprzez montaż rekonstruowana jest filmowa pamięć. Powstaje dialog między obrazami z jego filmów a nawiązaniami do twórców, których podziwia i których filmy przenikają ten dokument niczym duchy nawiedzające rzeczywistość. Zdaniem reżysera „kluczowe w kinie, podobnie jak w malarstwie, muzyce i sztuce w ogóle, jest to, że przetrwają tylko te dzieła, które podejmowały ryzyko”.