Matka reżysera ma 90 lat i zaczyna zapominać samą siebie. Nie tylko siebie, lecz także wszystko inne. Cierpi na demencję. Przy życiu trzymają ją jedynie wiara i niestrudzone dzierganie wyłącznie niebieskich skarpet. Reżyser, którego relacje z matką przez całe życie były bardzo napięte, przygląda się rozpadowi jej ego w tym eksperymentalnym, eseistycznym filmie, czerpiąc ze wsparcia Didiera Eribona, Simone de Beauvoir, Norberta Eliasa, Jeana Améry’ego i innych. Oprócz tej bardzo osobistej historii opowiada również uniwersalną historię o procesie starzenia się, o wyparciu, ale także o buncie w podejściu do osób starszych i w kontaktach z nimi.