Jeśli życie jest podróżą, droga Zoe obfitowała w wyboje i objazdy: od nurkowania z rekinami po siedzenie w szopie w Wietnamie z byłym sekretarzem zdrowia (i odkrycie, że posłowie nie są jedynymi pasożytami, na które musi uważać). Droga do szczęścia bywa wyczerpująca i wprawia w zakłopotanie; Zoe zaczęła myśleć, że nawet Wim Hof wolałby od czasu do czasu wtulić się w przyjemny, gorący termofor. Ale Zoe jest już na tej drodze wystarczająco długo, by poczuć zmianę — nie taką jak menopauza. Prawdziwą zmianę. Jeśli szczęście oznacza stawanie się najlepszą wersją siebie, Zoe wreszcie do niego zmierza. Jest tam, gdzie powinna być. Jest… wilkołakiem.