Między notatkami a fotografiami z albumu dla niemowląt ten krótkometrażowy film bada to, co znajduje się poza kadrem. Wychodząc od zapisków matki reżyserki i zdjęć z dzieciństwa, na których jej obecność widoczna jest jedynie we fragmentach — jako trzymająca dłoń, podpierające ramię czy cień na skraju kadru — film skłania do refleksji nad nieobecnością i śladami pozostawionymi w wizualnych narracjach życia rodzinnego. Łącząc fakty z fikcją, dzieło ukazuje, że albumy rodzinne służą nie tylko przechowywaniu wspomnień, lecz także opowiadaniu historii dorastania, pełnych wyborów, przemilczeń i zmyśleń. Między delikatnością a humorem film stawia pytanie, kto pojawia się w tych opowieściach, a kto zostaje wymazany, zgłębiając niewidoczność pracy opiekuńczej i jej dyskretną trwałość w materialności fotografii.