Niemy film zaczyna się w pracowni: artysta siedzi, naga kobieta stoi; płonie kartka, pojawiają się wycinanki z papieru, obrazy ulegają zniekształceniu. Artysta wyjmuje sobie oko; wypada mu z dłoni, a gdy się toczy, widzi wirujące obrazy. Mężczyzna upada, przedmioty w pracowni spadają na niego — nie jest artystą. Kobieta otrzymuje pomoc od mężczyzny w fartuchu laboratoryjnym; on i mężczyzna leżący na podłodze walczą o strzelbę. Na zewnątrz, w mieście, ludzie i samochody poruszają się do tyłu. Na ulicy osoby z pracowni ścigają kobietę, która ukradła pory. W poruszającym się wstecz miejskim krajobrazie oni przemieszczają się do przodu. Biegną w stronę nadmorskiego wesołego miasteczka. Artysta podąża za nimi, z głową w klatce dla ptaków. Trafia do kobiety, która poszła po pomoc — a może nie?