Delikatnie mocując mikrofony krawatowe i często zerkając w stronę kamery, jakby była żywą istotą domagającą się ciepła i zaangażowania, Sasha, Misha i Lyosha, osoby z zespołem Downa, snują refleksje o telewizji – o tym, jak ją postrzegają i w sposób, który nigdy nie będzie nam dostępny. Bawią się w telewizję: udzielają wywiadów, przeprowadzają je i relacjonują wydarzenia z chronionego, nieskazitelnego kraju własnych dusz.