Od Violette, dziwki od ruletki, po Victora, seryjnego mordercę dzieci, przez Cyrano de Vergerac — Michaël odsłania się, poruszając takie tematy jak polityka, system gwiazd, homoseksualność i telewizja. Płacze, rzuca się, tańczy, śpiewa, wywołuje krzyki publiczności, oddaje się temu bez reszty — jest skandalizujący, a zarazem poetycki, bawi się granicami i igra z katastrofą… bez siatki bezpieczeństwa i z wielką hojnością.