Opadające płatki, wirujące płatki śniegu, fragmenty wspomnień… wszystko to jest ulotne, podobnie jak nasze sny. Bez myśli nie musi istnieć konkretny wątek ani porywająca historia do opowiedzenia. Jak napisał filozof Zhuang Zi — głupcy sądzą, że nie śpią. Każda scena i każdy obraz emanują iluzją i fantazją. Brak fabuły i dialogów pozwala na swobodę interpretacji i klarowność. Symfonia obrazów staje się poematem, który widzowie mogą zachować w pamięci. Kino jest z natury senne, pozwalając rozkwitać prawdziwemu duchowi poezji — gdy uwalniamy się od myśli.