Starożytny mit trzyma Dianę i Minerwę z dala od siebie, dopóki ten film nie zbliża ich do siebie w nieprawdopodobnej scenerii różowej kuchni w meksykańskiej willi z lat 80. Przedstawione na nowo jako dwie współczesne kobiety, porozumiewają się za pomocą fragmentarycznych wiadomości głosowych, w których zacierają się osobisty ból, lęki związane ze światem przyrody i erozja zasad dobrego wychowania. Dzięki hybrydowemu językowi obserwacji, wizualnego kolażu i logiki snu film tworzy mit wewnątrz intymnej, hiperfeministycznej przestrzeni domowej, naładowanej cichym, narastającym napięciem.