Pierwsze światło staje się surowym materiałem introspekcyjnego dziennika. W dziesięciu ujęciach-sekwencjach, zrealizowanych z myślą o albumie i wyreżyserowanych przez Carolinę Moscoso, powstaje jeden audiowizualny strumień, w którym przeplatają się muzyka, obraz i dziennik. Nie jest to dokument w tradycyjnym sensie, lecz nieprzerwany przepływ łączący codzienność i wyobraźnię, odsłaniający najbardziej intymny wymiar twórczego świata artystki oraz wspólną próbę dotknięcia, za pomocą kina, codzienności procesu twórczego.