Liwińczycy należą do najmniejszych spośród istniejących do dziś narodów ugrofińskich. Są najbliżej spokrewnieni z Estończykami, a język liwski jest najbliższy językowi estońskiemu. Obecnie pozostało zaledwie kilkudziesięciu użytkowników języka liwskiego i nawet dla nich nie jest on językiem ojczystym. Jest jednak około 200 osób, które uważają się za Liwończyków; większość z nich mieszka w Rydze, Ventspils i Kūolka na Łotwie. Na liwskim wybrzeżu Kurlandii (po łotewsku Kurzeme) znajdowało się niegdyś dwanaście wsi zamieszkanych przez Liwończyków — dziś nie ma tam już nikogo, kto biegle mówiłby tym językiem. Tylko nieliczne osoby potrafią opowiedzieć historię swojego małego narodu w jego ojczystym języku. Film dokumentalny nakręcono w 1988 i 1990 roku w liwskich wsiach na Półwyspie Kurlandzkim oraz w Rydze na Łotwie. W filmie wykorzystano również materiały archiwalne z 1940 i 1966 roku.