W połączeniu dokumentu muzycznego i osobistego portretu Petri Luukkainena poznajemy pejzaż psychiczny saksofonisty Timo Lassy’ego, od dawna jednego z najwybitniejszych nazwisk fińskiego jazzu. „Co daje mi szczęście jako człowiekowi i artyście?” — pyta Lassy, zmagający się ze starzeniem i zmianami w życiu, który zrozumiał, że nie może dalej żyć tak jak dotychczas.