„Heimatfilm” z pewną różnicą: Kristina Mikhailova prosi kobiety i dziewczęta, by wyobraziły sobie siebie jako rzekę. Dziewczęta ze wsi, młode mieszkanki miast, aktywistki LGBT i gender positive, dyrektorka szkoły wychwalająca edukację opartą na gender, kobiety w więzieniu, studentki marzące o emigracji, a także powracające rozmowy o toksycznej męskości, napaści seksualnej i wreszcie o procesie byłego ministra gospodarki, który brutalnie zamordował swoją żonę, Sałtanat Nukenową, szeroko komentowanym w Kazachstanie. Ale nad brzegami niepozornej rzeki Aksaj, „dziewczyny znad rzeki” rozmawiają również o swoich pragnieniach, marzeniach i utopiach. To odważny krok, ponieważ wywiady rozgrywają się w kontekście często trudnego do wyobrażenia konserwatyzmu płciowego. Wyłaniająca się w ten sposób panorama kobiecych planów życiowych, w tym możliwości ich realizacji w Kazachstanie, łączy się w poezję za sprawą przewodniej metafory rzeki.