Na obrzeżach miasta, w podupadłym dawnym łaźni publicznej, dwoje młodych artystów dzieli niepewny dach nad głową, wspólne marzenie i nieustanny lęk przed zniknięciem. Przemalowując popękane kafelki w tej użyczonej przestrzeni, próbują odbudować coś znacznie więcej niż fizyczne miejsce: tożsamość, przyszłość i poczucie przynależności. Ich codzienne życie staje się poruszającą opowieścią o tym, co znaczy mieć — i stracić — własne miejsce.