Kobieta opowiada o matce. Jej słowa zamieniają się w taniec i zaczyna się opowieść. Na stole pozostawiono enigmatyczną notatkę: „Idę w góry”. Kto ją napisał — matka wtedy czy ja teraz? Pojedynczy promień latarki wędruje przez ciemność. Grzmiący huk upadającego drzewa rozdziera ciszę. Płonące łąki, przezroczyste konie i piękna matka we wspomnieniach. Tajemnicza grupa Wangel wykonuje niesamowity taniec, pełen gimnastycznych ruchów. A konie, konie, konie galopują przez zaśnieżone pola. Te fale obrazów przeplatają się z nieustannym monologiem kobiety.