Film niczym dom pełen ciemnych komnat, od dawna zamknięty. A jednak każdy pokój zostanie otwarty: teatrzyki kukiełkowe, motyle, kolory, światło! Ten autobiograficzny debiut dokumentalny ma na celu odebranie ciszy jej mocy. Czternaście lat temu reżyserka przeżyła próbę zabójstwa kobiety dokonaną przez koleżankę ze szkoły, która wcześniej ją nękała. Czyn, którego subiektywnej i obiektywnej niepojętości Daniela Magnani Hüller nie akceptuje. W obrazach o wielkiej wrażliwości odsłania wspomnienia, sprawia, że ​​jej głos staje się słyszalny w narracji z offu, umożliwiając sobie znalezienie silniejszej, własnej perspektywy – na to, co się wydarzyło, teraźniejszość traumy, przyszłe życie bez strachu. Chce, aby rozmowy się odbywały i prowadzi je w dużych przestrzeniach, często filmowanych z dużej odległości, z nauczycielem, kolegą ze szkoły, detektywem, prokuratorem; próbując dowiedzieć się, dlaczego każde z nich postąpiło (lub nie) tak, jak postąpiło.