Sześćdziesiąt lat i milion płyt temu Robert Christgau wynalazł krytykę muzyki rockowej. Każdy, kto kiedykolwiek czytał lub pisał recenzję muzyki pop, pozostawał pod wpływem Christgau, który kanonizował legendy — od The Ramones po Public Enemy — i doprowadzał do furii ikony, od Lou Reed po Billy Joel. Dziś, mając ponad osiemdziesiąt lat, Bob wciąż to robi — zadziwiająco z tą samą energią, dowcipem, zwięzłością i kunsztem, które definiowały jego rozległą karierę. Jednak w świecie, w którym albumy nie mają znaczenia, prasa drukowana umarła, a algorytmy przyćmiły krytyków, musimy zapytać: Co dalej — dla Boba, ale także dla całej krytyki muzycznej? Czy to koniec pewnej epoki? Czy Robert Christgau jest ostatnim krytykiem?