Abril to cięta w języku, wyczerpana pracownica socjalna, której życie spaja opieka, poczucie obowiązku i nieustanny stan emocjonalnego triage’u. Niedawno rozwiedziona, wychowuje nastoletnią córkę Valentinę w ciasnym, niepewnym rytmie domowym, który wydaje się coraz trudniejszy do utrzymania. Podczas rodzinnej sesji terapeutycznej Valentina oznajmia, że chce zamieszkać z ojcem Juliánem, którego życie w porównaniu z jej własnym wydaje się beztroskie. Gdy Abril staje w obliczu pustego domu, niespodziewany powiew nadziei odnajduje w Gabrielu, czarującym barmanie, którego ciepło oferuje ucieczkę od starannie skrywanej rozpaczy. Rodzący się romans otwiera drzwi do wersji jej samej, której nie ukształtowały małżeństwo ani macierzyństwo, lecz własne niepewności i nierozwiązana historia z Juliánem zagrażają jej postępom. Gdy niespodziewanie wychodzą na jaw pogrzebane prawdy dotyczące końca ich małżeństwa, Abril osiąga punkt krytyczny — załamuje się pod ciężarem żalu, zawodowego wypalenia i narastającej izolacji.