Film ukazuje zasadniczą potrzebę ponownego uświadomienia sobie ciała jako podstawowego środka ekspresji, komunikacji i eksperymentowania. Agnès Contat, z zawodu terapeutka psychomotoryczna, wnosi do filmu krytyczną refleksję nad systemami społecznymi, które nieustannie wywierają presję na ciało i je tłamszą, wtłaczając je w nienaturalne ramy. Z tej perspektywy film podważa terapie, które jedynie próbują „naprawiać błędy” w wadliwym systemie społecznym, i pyta, jak zapobiec „śmierci ciała” spowodowanej nadmiernym uprzywilejowaniem intelektualnego i abstrakcyjnego dyskursu — często spotykanym w psychologii i psychoanalizie — kosztem rzeczywistości fizycznej.