Zbiorowe dzieło francuskie z 1975 roku, nakręcone w czerni i bieli, jest rezultatem współpracy sześciu kobiet, które postanowiły zgłębić swoje subiektywne doświadczenia poprzez ciało. Narracja rozwija się za pomocą obrazów cielesnych doświadczeń, przeplatanych wypowiadanymi słowami, fragmentami zdań i muzyką. Zamiast tradycyjnej opowieści dzieło przedstawia sekwencję gestów cierpienia, przyjemności i samozaspokojenia, określanych jako „gesty rzeźby”. Dokumentuje poszukiwanie tożsamości, które pozostaje fragmentaryczne i niezakończone, ukazując dyskusje odzwierciedlające „ruch kobiet” na etapie rozwoju. Ostatecznie stanowi zapis zbiorowej świadomości uchwyconej w samym momencie jej kształtowania.