Maître Galip to najbardziej poetycki i poruszający z tureckich kronik Pialata. Wiersze Nazima Hikmeta towarzyszą w nim serii sugestywnych obrazów zwykłych ludzi z klasy robotniczej w Stambule. Pialat sam twierdził, że ten film najpełniej realizuje jego zamierzenia związane z tureckimi dokumentami. Nietrudno zrozumieć, dlaczego był jego ulubionym: odchodzi tu od historycznego komentarza i dokumentalnej obserwacji obecnych w pozostałych krótkometrażowych filmach na rzecz emocjonalnego skupienia na życiu ubogich i bezrobotnych.