Galeria podzielona na dwie części ścianą z dużym lustrem weneckim. Bowery pojawia się po jednej stronie, w świetle reflektora, mogąc zobaczyć jedynie swoje odbicie. Po drugiej stronie przygląda się publiczność. Słychać odgłosy owadów i ulicy na zewnątrz. W pomieszczeniu unoszą się różne zapachy, na przykład banana i pianek marshmallow. Tak wyglądała scenografia pierwszego występu Bowery’ego w galerii. W październiku 1988 roku pozował w Anthony d’Offay Gallery w Londynie przez dwie godziny dziennie, przez pięć dni. Każdego dnia miał na sobie inny strój, wybrany spośród tych, które nosił przez ostatnie cztery lata. Garnitur w kropki, sukienka w szachownicę i zielona, pierzasta kurtka zostały odtworzone przez projektanta i gorseciarza Mr Pearl (niektóre z nich są wystawione w sali 2), ponieważ oryginały pokrywał „dyskotekowy brud”. Bowery ściśle współpracował z marszandem Lorcan O’Neill, który zaprosił go do występu, artystą Cerith Wyn Evans, który także sfilmował i zmontował dokumentację wideo, oraz DJ-em Malcolm Duffy, który pracował nad dźwiękiem.