Film analizuje dziewczęcość jako odziedziczone przedstawienie — kostiumy noszone, zanim ukształtuje się tożsamość. Mona ujmuje kobiecość jednocześnie jako opiekę i ograniczenie, badając, jak intymność między dziewczynkami a ubraniami staje się z góry określonym teatrem. Ubrania funkcjonują jako rytuał i narzędzie kontroli, dyktując sposób poruszania się, zanim nadejdzie samoświadomość.