Orfeo ed Euridice, wystawione po raz pierwszy w 1762 roku, stanowi punkt zwrotny w historii opery. Uwalniając fabułę od konwencji XVIII-wiecznej opery seria, Gluck wprowadza do dramatu płynność. Zostaje porzucona sztywna naprzemienność arii i recytatywu; ciągłość i jedność są kamieniami węgielnymi reformy Glucka. Ruch muzyki Glucka — z jej liryczną intensywnością oraz przeplataniem się chóru, śpiewu solowego i tańca — przemawia do twórców teatralnych ze wszystkich stron świata.