Jednokomórkowe, długie i smukłe okrzemki z bliska: odkryte w 1703 roku dzięki wynalezieniu mikroskopu. Obserwujemy je w powiększeniu 10 000 razy: woda jest wydalana przez szkielet, a śluz stale wydzielany, co pozwala im się ślizgać. Energię czerpią ze światła słonecznego. Dzielą się i rozpraszają. Narrator, rozmawiając z młodą kobietą, mówi, że ich szczątki pokrywają jedną trzecią powierzchni Ziemi. Wykorzystuje się je w przemyśle naftowym, do produkcji materiałów wybuchowych i past polerskich. Niektóre żyją w odosobnieniu, inne w koloniach przypominających kunsztowne wachlarze. Mogą poruszać się skupiskami. Żywi się nimi wiele drobnych zwierząt. Obserwujemy, jak ślizgają się po sobie, tworząc długie sznury.