Fatherland przyjmuje rygorystyczne podejście strukturalne do miejsca pomników, które jest zarazem przestrzenią ruchu, codziennie przemierzaną przez turystów i miejscowych. Teren rozplanowano niczym miejskie kwartały, z szerokimi alejami odchodzącymi w wąskie uliczki wypełnione wyszukanymi mauzoleami. Film nie próbuje jednak oprowadzać po cmentarzu tak, jak robiłoby się to pieszo, lecz porusza się chronologicznie przez zapisaną w nim historię. Seria osób została ukazana w statycznych kompozycjach, gdy czytają na głos fragmenty pism wybitnych Argentyńczyków pochowanych w tym miejscu. (Pozwolono sobie na pewną swobodę, ponieważ miejsca ostatniego spoczynku niektórych przedstawionych postaci — takich jak dziennikarz Rodolfo Walsh, który znalazł się wśród „zaginionych” — pozostają nieznane. Rezultat jest zarazem poetycki i polityczny.) Historia ta, rozpoczynająca się na początku XIX wieku, obejmuje wojnę domową, walki z rdzenną ludnością kraju, konflikt między miastem a prowincjami oraz lata dyktatury wojskowej.