Alessandra i Elisa mają po piętnaście lat i łączy je intensywna więź, oscylująca między bliskością, pożądaniem i subtelną zazdrością. Elisa wkrótce wyjeżdża za granicę, a perspektywa rozłąki nadaje każdemu gestowi nową wagę. Droczą się ze sobą, prowokują i kurczowo się siebie trzymają, jakby przyciąganie i odpychanie były tym samym. To, czego nie potrafią wyrazić, ujawnia się w milczeniu, spojrzeniach i kruchej równowadze między nimi. Podczas długiego popołudnia, podążając wzdłuż rzeki, krążą na obrzeżach swojego świata: są tam chłopcy, którzy im dokuczają, mężczyźni zacierający granice i przebłyski dorosłego świata, który obserwują, choć nie potrafią go w pełni zrozumieć. W tej niepewnej przestrzeni — ukształtowanej przez strach, zagubienie i pożądanie — coś pęka. Zaczyna przybierać kształt skrajny czyn, podszyty czymś głębokim, niewypowiedzianym i nierozstrzygniętym.