Pewien cichy malarz, od roku żyjący w separacji z żoną, otrzymuje pocztą walizkę od matki, której nie widział od niemowlęctwa. Jest przekonany, że porzuciła go, zostawiając pod opieką zamożnych dziadków ze strony ojca. W walizce znajdują się pamiątki i pamiętnik, a także długi list do niego, pisany przez lata, opisujący jej młodość, pierwszą pracę pianistki w kinie, nadejście kina dźwiękowego, jej małżeństwo oraz to, jak trafił pod opiekę dziadków. Gdy czyta te materiały, a jej historia ożywa, jego syn Antoine, który ma około 10 lub 12 lat, próbuje przerwać milczenie i przerwać smutek ojca, biorąc sprawy w swoje ręce.