Jest jesienna sobota. Karin i Simon odwiedzają rodziców i najmłodszą siostrę Clarę. To rodzinne spotkanie staje się okazją do wspólnego obiadu, podczas którego w ciągu dnia pojawiają się kolejni krewni. Gdy członkowie rodziny ożywiają przestrzeń mieszkania rozmowami, codziennymi czynnościami i przygotowaniami do gotowania, kot i pies przemierzają kolejne pokoje. One również stają się centralnym elementem tej codziennej rodzinnej choreografii, w której wielokrotnie pojawiają się stylizowane elementy, zakłócające naturalistyczny sposób przedstawienia. W ten sposób otwierają się sąsiadujące ze sobą przestrzenie dramatu rodzinnego, baśni i psychologicznego portretu matki.