Zaczynam od uważnej obserwacji. Stąpam po ziemi, która podzielona liniami zdaje się nie mieć końca. Na początku było ziarno. Ukryte pod ziemią jest skazane na krótkie istnienie, bez możliwości odnowy. Monokultury ujednoliciły krajobraz do tego stopnia, że nie widzę już, co znajduje się dalej, za polami. Naśladuję maszyny pracujące nocą, odwracając naturalny cykl roślin, które są zależne od światła słonecznego. Czasami rzucam sobie wyzwanie i wchodzę w ich labirynt, mając nadzieję, że znajdę skraj pola. Powtarzam te wyprawy aż do wyczerpania, aż jałowy owoc będzie gotowy do zbioru.