Fai jest pochłonięty pracą nad projektem, który zdaje się zapowiadać czekające go otrzeźwienie. Pędząc do łóżka chorej babci, ze wstrząsem dowiaduje się, że nie tylko grozi jej paraliż po udarze, lecz także że zaawansowana choroba Alzheimera upośledziła jej zdolności umysłowe. Powierzono mu opiekę nad psem babci, co boleśnie przypomina mu, że najlepszy przyjaciel człowieka zastąpił nieobecnych członków rodziny i wypełnił emocjonalną pustkę, skłaniając go do ponownego przemyślenia życiowych priorytetów i naprawienia zaniedbań wobec bliskiej mu postaci z dzieciństwa.