W De Indische Tafel dziewięćdziesięcioletni mężczyźni, którzy co tydzień spotykają się na indonezyjskim lunchu, wspominają dzieciństwo w Indonezji — dzieciństwo, o którym nigdy nie rozmawiali, a które głęboko ich ukształtowało. Korzystając z wcześniej niepublikowanych materiałów z japońskich filmów propagandowych, wracają do młodości spędzonej w japońskich obozach podczas II wojny światowej. Urodzeni przed wojną w kolonialnych Holenderskich Indiach Wschodnich, rozmyślają o tym, jak zmieniło się ich życie podczas japońskiej okupacji, o swoim życiu w obozach, wyzwoleniu za sprawą bomby atomowej, walce młodych indonezyjskich bojowników o wolność oraz o tym, jak dawna potęga kolonialna powróciła pod postacią nowych kapitalistycznych przedsiębiorstw, przynoszących większe zyski niż kiedykolwiek.