Trójka starszych queerowych mężczyzn mierzy się z bliskością śmierci — Zito, u którego zdiagnozowano demencję, oraz jego dwaj kochankowie, Morpheus i Charon. W miarę postępu choroby zaciera się granica między snem a rzeczywistością: Zito wyobraża sobie swoje ostatnie dni tak, jakby całe jego życie było pełnym rozmachu brazylijskim musicalem sambowym, a jego życiowi partnerzy opiekują się nim aż do ostatniego pożegnania.