Tahsim ma osiem lat, uwielbia kukurydzę z masłem i nie cierpi listów — zwłaszcza tych z urzędu imigracyjnego. Ponieważ jego matka, Xatun, nie potrafi mówić ani czytać po niemiecku, zostaje jej tłumaczem, przemierzając poczekalnie, zawiłości biurokratycznego języka i mierząc się z groźbą deportacji. W domu Xatun jest językowym geniuszem, pełnym dowcipu i opowieści, ale poza nim czuje się bezradna i ucieka się do prostych słów oraz niepoprawnej składni. Podczas gdy Tahsim zmaga się z próbami odnalezienia się w szkole, wymyślonymi religiami i perfekcyjnym niemieckim, coraz częściej czuje wstyd z powodu swojej matki. Aż uświadamia sobie, że to nie ona jest problemem — lecz pytanie, które zadawał jej przez całe życie.