Film rodzi się na progu, na którym teatr staje się kinem. Nie dokumentując procesu ani go nie wyjaśniając, film wynajduje własny język. Radykalne podejście Calixto Bieito zyskuje nową siłę dzięki kamerze Marcelo Piñeyro. Kamera nie spogląda z zewnątrz: wchodzi do środka, słucha, uwydatnia i ujawnia szczegóły niewidoczne z widowni. Hybrydowe doświadczenie, zawieszone między rzeczywistością a fikcją, w którym oba języki łączą się, by opowiedzieć na nowo wymyśloną prawdę.