Wchodzi do biura, wychodzi z biura i rusza w stronę milczącej pustki — tak dzień po dniu przemierza tę samą drogę. Przestrzeń pozostaje niema, nie pozostawiając mu wyboru poza dalszym ruchem. Chodzenie jest jedyną odpowiedzią na ciszę. Pośród wędrówki tam i z powrotem oraz niekończących się powtórzeń stopniowo przestaje czuć własne kroki. Nie mogąc usiedzieć w miejscu, idzie dalej niczym dusza w korkociągu.