Artystka siedzi w swojej pracowni i ogląda trzy ekrany transmitujące na żywo obraz z jaskini na parkingu. Na ekranach pojawia się przezroczysta istota, która zdaje się nie pasować do tego miejsca. Artystka nazywa ją „postacią transformującą”, ponieważ wydaje się, że zmienia swoje ciało w zależności od otoczenia. Uświadamia sobie, że postać gromadzi informacje w postaci spostrzeżeń, myśli i uczuć i zmierza, by przekazać je artystce. Postać transformująca zbliża się coraz bardziej i w końcu wkracza do prywatnego domu artystki. Film stawia pytanie: jak działa inspiracja artystyczna?