Dokument opowiada o krótkiej, lecz intensywnej epickiej historii „beat” grupy młodych wspinaczy, którzy w latach 1973–1975 przenieśli niespokojną, twórczą atmosferę 1968 roku na skały i zrewolucjonizowali tradycjonalizm panujący w świecie wspinaczki w Piemoncie i we Włoszech. To inicjacyjna podróż plemienia młodych buntowników, którzy, zainspirowani teoriami Gian Piero Mottiego, przeżywali swój wspinaczkowy sezon jako wewnętrzną udrękę: jedni odkrywali jogę, inni marihuanę, jedni trwali w ekstazie, inni kipieli gniewem. Sezon upływał w rytm muzyki Boba Dylana i Popol Vuh, w duchu głębokiej beztroski wobec życia. Wspinaczki stawały się prawdziwymi eksploracjami, naładowanymi symbolicznym i wizjonerskim znaczeniem, wiodącymi drogami ochrzczonymi wymownymi nazwami: Cannabis, Fessura della Disperazione, Strapiombi delle Visioni, Diedro Sanchez.