Współpracując z gruzińskim zespołem polifonicznym Rustavi i kompozytorem Anzorem Erkomaishvilim, by wskrzesić podupadłe wiejskie klasztory, Chkhaidze filmuje zniszczone budowle i wyblakłe biblijne malowidła muśnięte promieniami słońca, przywołując ambiwalencję kultury oblężonej, mimo że Georgia zachowała więź z antykiem. Rozwijając wątki z wcześniejszego dzieła, Kolkhida — w którym Chkhaidze przypisuje słynnemu narodowemu mitowi o wyprawie Jasona do Kolchidy po Złote Runo znikomą wartość w porównaniu z trwałością tej ziemi — Chkhaidze bada i osadza w kontekście historycznym tożsamość Georgii jako jednego z pierwszych krajów, które przyjęły chrześcijaństwo.