W Wiedniu znów nic się nie wydarzyło. To „nic” jest posępne, piękne i dość dziwaczne. W swoim filmie Franziska Pflaum uchwyciła wyjątkowe chwile spowolnienia. Codzienne obserwacje układają się w senną, surrealistyczną atmosferę. Obrazy Wiednia nie opowiadają historii, lecz opisują pewien stan. „Gdyby świat miał zginąć, przeniosę się do Wiednia, bo tam wszystko dzieje się pięćdziesiąt lat później” (cytat Gustava Mahlera).