Składa się z siedmiu krótkich filmów wyświetlanych z tyłu na ekranie o szerokości 18 stóp. Filmy przedstawiają dorosłych aktorów poruszających ustami do ścieżki dźwiękowej zaczerpniętej z wywiadów, które Wearing przeprowadziła z dziećmi w wieku od 10 do 16 lat. Początkowo praca koncentruje się na dysonansie między oddziaływaniem dorosłego mówiącego z rytmem, słowami, a nawet postawą dziecka. Proste miejsca, takie jak przystanek autobusowy i łazienka, stanowią kontrapunkt dla narracji, które są złożone, wciągające, a w niektórych momentach surrealistyczne. Filmy poruszają, a jednak ładunek emocjonalny, jaki niosą, jest subtelny i precyzyjnie wyważony. Widoczne są niezręczność i niezwykła przenikliwość wczesnego okresu dorastania, podważające założenia widza i jego nostalgię.