Filmowiec w Gazie. Drugi, odcięty od niej, próbuje się z nim skontaktować i bezskutecznie usiłuje do niego dotrzeć. To, co zaczyna się jako próba nakręcenia filmu na odległość, przeradza się w coś znacznie bardziej bezpośredniego — powstający zapis życia pod nieustannym ostrzałem, uchwycony od środka. Przez kamerę Suhaila obserwujemy dzieci, które wciąż się uczą, bawią, żartują i próbują zachować choć odrobinę normalności, podczas gdy nad ich głowami krążą drony, a z nieba spadają rozkazy ewakuacji. Film przeplata te przeżywane chwile z kruchym procesem samego powstawania filmu, tworząc strukturę będącą w ciągłym ruchu. Siła jego oddziaływania nie wynika wyłącznie z pilności tematu, lecz także ze sposobu, w jaki został opowiedziany. Film jest immersyjny, mocno osadzony w konwencji cinéma vérité i napędzany dynamicznym montażem, który nieustannie utrzymuje widza w jego świecie. Nie opiera się na narracji ani emocjonalnym nacisku — pozwala, by doświadczenie samo się rozwijało. Gdy dociera do finałowych chwil, nie oglądasz już z zewnątrz. Przez cały czas byłeś w jego środku.