Pewnego wczesnego wrześniowego poranka w Maastricht w Holandii jeden z neurologów wszedł na oddział ratunkowy, by poinformować, że Lucía przeszła kilka udarów. Przez piętnaście dni, gdy zmagała się z rozdzierającym bólem głowy i wymiotami, zaniedbywał ją niewydolny system opieki zdrowotnej, odsyłając ją do domu z dawkami paracetamolu, aż pewnego ranka Lucía przestała rozpoznawać otoczenie. Lewa strona jej ciała, a także wzrok, przestały funkcjonować. Cudem udało jej się przeżyć. Po kilku wizytach tam i z powrotem otrzymała diagnozę, która zdarza się raz na milion: Reversible Cerebral Vasoconstriction Syndrome.