Złożony z materiałów pochodzących z archiwów filmowych Azji Środkowej Łabędzie jezioro obejmuje okres od dekady przed rozpadem Związku Radzieckiego do dekady po nim. Film zawiera znajome wizualne wyznaczniki epoki: długie kolejki przed sklepami, popularne programy telewizyjne prowadzone przez uzdrowicieli i hipnotyzerów, baleriny wykonujące Jezioro łabędzie Czajkowskiego (1876). Był to typowy telewizyjny interludium schyłkowego imperium radzieckiego, gdy kultura wysoka często wypełniała fale eteru w chwilach politycznej niepewności — czy to po śmierci kolejnego podeszłego wiekiem przywódcy, czy w obliczu stanu wyjątkowego ogłoszonego w Moskwie. Dla zachodnich widzów mniej znajome mogą być materiały zaczerpnięte z pochodzących z tego samego okresu filmów środkowoazjatyckich. Fragmenty te przenoszą typową dla pierestrojki estetykę wizualną w inny kontekst regionalny, wprowadzając do tego, co często zapamiętuje się jako przede wszystkim rosyjską narrację o kulturze późnego Związku Radzieckiego, inne grupy etniczne, krajobrazy i przestrzenie miejskie.