Po raz pierwszy odnotowana na wyspie Isle of Wight w 1848 roku gra w kasztany była powszechnie uprawiana w Wielkiej Brytanii, dopóki na początku XXI wieku nie zakazano jej w większości szkół. Gracze na zmianę, po trzech próbach, rozbijają kasztan przeciwnika własnym kasztanem. Punkty przyznaje się nie graczowi, lecz poszczególnemu kasztanowi, jakby był utalentowanym mistrzem, niczym koń wyścigowy; kasztany z wysokimi wynikami często zabiera się do domu i otacza opieką. Od gracza oczekuje się nieomylnego celowania, a nie siły — za każdym razem, gdy cel wymijająco odchyla się na bok, czujemy frustrację. Najzabawniej jest, gdy oba sznurki się plączą, a pierwszy gracz, który krzyknie „snag!”, zyskuje dodatkową kolejkę.