Nakrecony w czerni i bieli jako hołd dla Helen Levitt, pionierskiej fotografki, która pod koniec lat 30. XX wieku uwieczniała dzieci rysujące kredą na ulicach Harlemu, film pokazuje indywidualne akty twórcze dzieci z dwóch szkół w pobliżu Barbican Centre w Londynie, w tym uczniów z różnorodnością ruchową i neurologiczną. Marco tworzy wzory w kształcie podków, po czym spontanicznie rozpryskuje kredę, wyrażając siebie; Jean-Luc buduje formę senną na formie; stwory Charlyn wyłaniają się z wyrazistych, rozległych linii. Dla Ayeshy i Jamesa kreda to nie tylko narzędzie do rysowania, lecz także intrygujący przedmiot, który można badać palcami, podobnie jak fakturę asfaltu czy sypkość własnych rysunków. Każda biała rysa, którą te dzieci pozostawiają na czarnym tle, jest nasycona wrażeniami i wyobraźnią.