Alain się starzeje. Od lat filmuje swoje codzienne życie: swoją partnerkę Françoise, spotykanych ludzi, przyrodę i zwierzęta oraz życie w całym jego splendorze i okrucieństwie. Poświęciwszy całe życie filmowaniu, z kamerą będącą przedłużeniem jego ramienia, obserwował świat z poetyckim wyczuciem autentyczności i prostoty. Inność, zbliżająca się śmierć, potęga życia i znaczenie innych splatają się, gdy spogląda wstecz na swoje życie filmowca i człowieka, niczego nie ukrywając i oferując wizję uniwersalności ludzkiego doświadczenia.