Napisany, wyprodukowany, sfilmowany, wyreżyserowany i manipulowany podczas przedstawienia przez Rafaela Corkidiego „teatr wideo” Querida Benita (1989) jest spektaklem, który zrywa z konwencjami filmu i wideo, osadzając się w sui generis przestrzeni (Sali Manuel M. Ponce w Pałacu Sztuk Pięknych lub na małej scenie w piwnicy księgarni El Juglar w okresie od sierpnia do października 1989 roku), napotyka jednak ograniczenia nurtu dramatycznego, który zresztą sam zapoczątkowuje. Są to ograniczenia meksykańskiego socjalistycznego unrealizmu.